“Les trois âges de la Vie et la Mort “, peinture de Hans Baldung
 
L’ENNEMI

Ma jeunesse ne fut qu'un ténébreux orage,
Traversé çà et là par de brillants soleils ;
Le tonnerre et la pluie ont fait un tel ravage,
Qu'il reste en mon jardin bien peu de fruits vermeils.

Voilà que j'ai touché l'automne des idées,
Et qu'il faut employer la pelle et les râteaux
Pour rassembler à neuf les terres inondées,
Où l'eau creuse des trous grands comme des tombeaux.

Et qui sait si les fleurs nouvelles que je rêve
Trouveront dans ce sol lavé comme une grève
Le mystique aliment qui ferait leur vigueur ?

- Ô douleur ! ô douleur ! Le temps mange la vie
Et l'obscur Ennemi qui nous ronge le cour
Du sang que nous perdons croît et se fortifie !


***

(traduction el langue albanaise par Vasil Qesari)

ARMIKJA

Rinia ime s'qe veç një stuhi zezëmadhe
Aty-këtu çarë nga pak diell shkëlqimtar;
Me shi e vetëtima që paq e keq shkretuan
Atë që ish kopështi im endërimtar ...

Dhe ja tani që jam në vjeshtën e moshës
Më duhet të marr prapë bel e sqepar
Të vë pak rregull ne kopshtin e endrrave
Ku shiu vrima e gropa ka hapur si varr ...

Do rinis nga puna e s'di në se prapë
Do çelin lulet e reja që kam mbjellë
Në se do gjejnë plehun mistik që t'i ngreje
Tu jape fuqi, jetë e përpjetë t’i sjellë ...

- Por, medet ! Medet ! Mosha ime ka ikur
E jetën m’a ka brejtur keq e mos më keq
Ajo, e liga, tinzarja,  Armikja ime e zezë
Që përditë zemrën m’a bren e frymën m’a heq ...

Shqipëroi: Vasil QESARI  ©

GRISHJE PER UDHETIM

Bija ime, motra ime

Mendo sa bukur është

Atje ku do te shkojmë

Të jetojmë ne të dy:

Aty ku do vemi për qejfin tonë.

Për t'u dashur si askush,

Për t'u dashur e për të vdekur

Në atë vend që ngjan me ty !

Aty ku diejt e lagur

Të qiejve të trazuar

Kanë për shpirtin tim,

Magjinë misterioze

Të syve të tu tradhëtare

Që ndrisin përmes lotësh

Aty ku do vemi ne të dy

Ka përsosmëri e bukuri,

Luks, epsh e qetësi.

Dhoma jonë aty do jetë stolisur

Nga mobilje madhështore

Lëmuar nga vitet

Lulet më të rralla

Do përziejnë ernat e tyre

Në aroma të vagëlluara rezine.

Tavanët plot ar

Pasqyrat e thella,

Shkëlqimi oriental,

Gjithëçka aty do flasë

Në thellësi të shpirtit

Me gjuhën e saj të lindjes.

Atje ku do vemi ne të dy

Ka përsosmëri e bukuri ,

Luks, epsh e qetësi.

Pa shiko kanalet plot ujë

Ku përgjumen ato barka

Me syrin e tyre endacak;

Ato vijnë nga anë e anës

Për të kenaqur të tuat deshira.

- Diejt qe japin shpirt

Prarojnë fushat,

kanalet, gjithë qytetin

plot tulipane, lila e ar.

Një botë që përgjumet

Pështjellë me dritëz të vaket.

Atje ku do vemi ne të dy

Ka përsosmeri e bukuri

Luks, epsh e qetësi.

   Traduit en albanais par: Vasil Qesari